Category: Columns
Year: 2009

Hits: 551

Dit is een (soort van) column, met alle gevolgen van dien. Maar het is meer… Het is een overpeinzing en misschien zelfs een oprechte – en voor sommigen wellicht ook een schokkende of juist zeer herkenbare – biecht of bekentenis:

"IK WAS EEN SLECHTE MEESTER…"

Even een eind terug in de tijd… Ik stam uit de vervlogen periode waarin we spraken van SM, niet van BDSM. En er waren Meesters en Meesteressen, slaven en slavinnen. Op de hoofdletters voor de dominant en de kleine letter voor de onderdanige keken we nog niet zo nauw en van subs, switches, bottoms, Dom(mes) en collars hadden we niet of nauwelijks gehoord. Okay, het is misschien wel heel ver terug in de tijd. Maar wel ‘mijn’ tijd! En ja, in die tijd was ik eens een Meester, die met enige regelmaat bezoek kreeg van een prachtige en vooral heel lieve en gehoorzame slavin.

Voor alle duidelijkheid, het was een heerlijke tijd. Om het met Herman van Veen te zeggen: Als ik kon toveren… dan kwam die tijd terug. Maar het karakter van tijd, zoals het zich aan ons opdringt, is onomkeerbaar. Wat overblijft zijn herinneringen; heel mooie, warme, gelukkige en ja, ook bijzonder geile en genotvolle herinneringen. Zij en ik waren voor een – achteraf gezien veel te korte – tijd heel gelukkig met elkaar. En we (be)leefden onze SM in de wetenschap dat onze begripvolle vanilla partners het goedkeurden. Niks stiekem, wel innig en heel intiem.

Vanwaar dan toch het idee dat ik een slechte Meester was? In de huidige scene, de subcultuur, lijken bepaalde normen en waarden een haast heilige en eeuwigdurende ‘waarheid’ te bezitten. Ja, ‘lijken’, want alles is aan verandering onderhevig. De Dom van tegenwoordig is een stoer machotype; geestelijk én lichamelijk sterk, alwetend, creatief, fantasievol en rijk. En helaas, ik ben niet het typische machofiguur. En om eerlijk te zijn, sterk en rijk was ik – en ben ik nog steeds – niet. Om over alwetend maar te zwijgen! Over creatief en fantasievol gesproken, ach, wat zal ik zeggen, misschien toch wel net ietsje meer dan een middelmaatje.

Maar hoe ging dat dan, als mijn slavin op bezoek kwam voor een spel? Tja, vroeger spraken wij van een spel, zoals men tegenwoordig soms al smalend spreekt van een sessie, want eigenlijk lijkt langzamerhand TPE of 24/7 toch wel de norm of op z’n minst het streven. Volgens mij namen we onszelf vroeger – wat dat betreft – iets minder serieus (…). Maar hoe dat ging? Ik, als ‘Meester’, was bloednerveus. Ik zat de dagen voorafgaand aan haar bezoek al compleet in de stress. Mwah, die stress werd natuurlijk wel gebruikt als energiebron voor een zeer gedegen planning van het spel. Planning, planning en nog eens planning, doorregen met fantasie en overgoten met een sausje van creativiteit. Helaas bleek die energie niet alleen daarvoor goed. Het leverde mij ook de basis voor een flinke dosis hoofdpijn op. Hoofdpijn die, zo bleek, alleen met de nodige pijnstillers te onderdrukken viel. En waarom eigenlijk al die stress en migraine? Omdat… Ja, waarom eigenlijk? Stond ik daar als Meester niet vér boven? Blijkbaar niet. En de enige reden die ik na vele jaren kan bedenken? Ik wilde het haar perfect naar de zin maken. Ik wilde haar laten genieten. Zij was immers mijn object van begeerte, mijn Koningin van de Lust en bovenal de persoon die ik zonder limiet lief had en zonder wantrouwen, ja zelfs zonder enige aarzeling, mijn eigen leven toe zou vertrouwen. Ze verdiende alleen het allerbeste, stond op een torenhoog voetstuk, was mijn godin en mijn muze. Zij de slavin, ik de Meester. Ja-jaaa…

En wie nu gelijk denkt aan ‘topping from below’ en dit misschien als predicaat wil plakken op onze toenmalige relatie, die heeft het goed mis. Mijn slavin vroeg niets, eiste niets. Sterker nog, ze wist zelf volgens mij nog niet zo goed wat ze exact zocht in de wereld van SM. Alleen dat ze onderdanig was en dat de pijn – alles tot op zekere hoogte – en de machteloosheid in bondage haar genot schonken. Maar het scenario, de keuzes, de verantwoordelijkheid, de zorg voor hygiëne en veiligheid, de aankoop van attributen, het regelen van een hapje en een drankje en het faciliteren met een SM-ruimte, dat lag allemaal bij mij. Met een brede – cynische en tegelijk humorvolle – grijns zie ik nu het beeld van de Meester als ‘facilitair bedrijf’ aan mijn geestesoog voorbij trekken.

Maar goed, niets macho, wel enorme hoofdpijn. En toch… Elk bezoek was ruimschoots mijn moeite, investering en de helse hoofdpijn waard. En ach, de hoofdpijn werd verdoofd door de pijnstillers en als zij er eenmaal was, dan was alle twijfel en stress snel verdwenen. Toch blijft het beeld bij mij bestaan, dat ik een slechte Meester was. Te onzeker, te zeer haar genot dienend, mij totaal onderwerpend aan haar bevrediging. En let wel, ik kwam uiteindelijk op dat vlak zelf ook weinig tekort, daar zorgden zij en ik samen wel voor.

Maar nee, een Meester ‘avant la lettre’ was en ben ik niet. Ben ik daarin de enige? Geen idee. Misschien waren er meer ‘Meesters’ zoals ik. Misschien zijn er nu nog wel Dom(me)s die dit herkennen, wie weet?

En wat brengt mij deze overpeinzing? Eigenlijk de gedachte dat het etiket Meester of slavin, Dom of sub, voor mij geen enkel wezenlijk verschil maakt. En of je het nu SM of BDSM noemt, het draait voor mij steeds om één ding: elkaar genot schenken op een meest intieme manier. En ja, over en weer met overgave en respect. En als ik daarin slechts slaafs mijn best deed, so what?

Ik was dan misschien niet de ideale of zelfs in de ogen van sommigen een ‘slechte’ Meester. Maar een meester in het genot schenken, ja, dat was ik misschien toch wel…