Category: Columns
Year: 2001

Hits: 654

De laatste tijd vraag ik me steeds vaker af of SM misschien ziek is. Nee, ik bedoel niet dat SM een ziekte of afwijking is. Wat ik bedoel is: is er iets mis met SM als fenomeen? Kijk, wat jaren terug zat het gros van de Nederlanders op zaterdagavond keurig op de bank, met nootjes en pils voor de buis. Slechts enkelen hadden een ander idee over vertier. In een achterkamer of op zolder haalden zij uit een goed verborgen tas hun leren kleding, hun zelfgemaakte zweep of tafeltennisbatje te voorschijn en gaven zich over aan hun geheime – en misschien daarom wel extra spannende – genot van pijn en plezier. Dat waren andere tijden… Ik kan het weten, want ik heb er toen aan meegedaan en heerlijk van genoten.

Luister, ik heb echte SM-gevoelens, sterker nog, ik bén sadomasochist. Persoonlijk heb ik het verlangen, de sterke drang, om regelmatig slaafs te dienen in een erotisch spel. Een drankje serveren, glimmende hoge laarzen likken, met vlinders in de buik geduldig in boeien afwachten wat er gaat gebeuren, een snijdende vernedering goedmoedig ondergaan, frequente klappen van de zweep of een hand op mijn billen voelen kletsen, heet kaarsvet voelen druppen op mijn rug? Ik wil mij hiervoor wel aanbieden aan de meester(es). Graag zelfs! Zo nu en dan als slaaf zou ik even helemaal mijzelf zijn, compleet mens zijn, gelukkig zijn, vrede vinden. Dat maakt dat ik mij een echte sadomasochist noem.

Helaas, SM is momenteel voor mij alleen een fantasie. Niet omdat ik niet meer durf, maar omdat ik een spelpartner mis. Vreemd eigenlijk, want kijk je naar praatprogramma’s, videoclips, disco’s of internet, dan ontdek je SM… heel veel SM. Moet toch niet moeilijk zijn om ergens een geschikte spelpartner te vinden, zou je denken. Kijk eens naar de advertenties in SM-bladen of op internet. Massa’s mensen zijn op zoek. Inderdaad, massa’s ja. Maar vinden die mensen ook wat zij zoeken?

Mij lukt het momenteel niet om een passende SM-partner te vinden. Ik ben niet langer als 1,90 m, niet echt zongebruind en atletisch, niet jonger als 30 en mijn erectie is niet veel groter dan 20 cm. Met de 40 voorbij groeit er wel een buikje en het haar is ietsje dunner. Wat ik in elk geval wel ben: gebonden, eerlijk, trouw, fantasievol, hygiënisch, geschoren en zeker niet lelijk. En dan lukt het niet? Heb ik niet genoeg te bieden? Nee dus. Is er iets mis met mij… of met SM?

Hoe meer ik er over denk, hoe meer ik lees en rondkijk, hoe meer dat ik tot de conclusie kom dat SM ziek is. Velen met mij zoeken, dus zouden we elkaar ook ergens moeten vinden. Via advertenties, via de VWA of via internet. Maar het blijft vaak alleen bij zoeken. Zijn verwachtingen van mensen soms te hoog, omdat het huidige beeld van SM zelf te hoog gespannen is? Je moet blijkbaar aan een heel specifieke fantasie voldoen of een bijzondere droom vervullen. Alsof je daar wat mee opschiet als je daadwerkelijk met elkaar in contact wilt komen…

Opeens moet er ook van alles in de wereld van SM. De meest exclusieve outfits in lak of leer, besloten buitenlocaties, fetish parties voor ‘the young and rich’ en eenmalige avontuurlijke sensaties, ‘all just for fun’. SM lijkt meer op bungee jumpen: eventjes helemaal uit je dak gaan voor de korte maar hevige adrenalinestoot. En wat te denken van al die zielige fakers die zo nodig advertenties moeten plaatsen of erop reageren, zonder enig respect voor de intense gevoelens van anderen waarop ze wreed inbreken? Wat te denken van de commercie, die je laat bloeden voor (haast) onbetaalbare meesteressen, telefoonnummers of speciale sites op internet?

Wat ook ineens moet? Het gedrag van de dominant. Ik zal de eerste zijn die volmondig toegeeft dat SM moet plaatsvinden met wederzijds goedvinden. ‘Consensual sadomasochism’, zoals de Engelsen zeggen. En vanzelfsprekend geeft de onderdanige zijn grenzen en wensen aan en dient de dominant daar consequent rekening mee te houden. Meer en meer zie ik echter de zogenaamde ‘onderdanige’ bepalen hoe het spel – via zijn vooraf nauwkeurig en dwingend opgestelde scenario – tot in detail moet verlopen. Alles alleen voor zijn kick, zijn orgasme en zijn genot. Wie is er hier eigenlijk dominant en wie onderdanig? Ben ik nog de enige die juist geniet als ik de meester(es) genot schenk door naar haar of zijn pijpen te dansen?

Shit, SM maakt mij ziek. Had ik die drang maar niet. Was ik maar… normaal. Gek ben ik zeker niet, hooguit wijk ik af van de huidige norm. Ik ben namelijk de enige die zo over SM denkt. Als er meer zo dachten en voelden als ik, dan zouden we elkaar toch ontmoeten en troosten? Heel misschien zouden we zelfs samen datgene doen waar we beiden zo naar verlangen… Maar dat zal niet gebeuren. Jij hebt je oordeel over mij al klaar: “Veel te depri”. Daar heb jij natuurlijk geen last van. Bovendien, jij hebt het lichaam van een god(in), jij zoekt de snelle kick, dus jij stelt extreem hoge eisen en wacht ongeduldig op jouw speld uit de hooiberg… die (n)ooit komt.